น้องโฟกัส
นายกฤษติน การขยัน
บกพร่องทางสติปัญญา (ออทิสติก)
อดีตนักเรียนโรงเรียนวัดโนนสภารามฯ
ผู้ปกครอง: “วันนี้กำลังจะพากฤตติณ กาญขยัน ไปสมัครงานที่สาธารณสุขอำเภอ กฤตติณ กาญขยัน เนี่ย เดิมทีเรียนอยู่อนุบาลสระบุรี เข้าเป็นเด็กพิเศษ ก็ได้เรียนกับคุณครูเสาวนีย์ คงสม ตั้งแต่ชั้นอนุบาล 1 ถึง ป.5 คุณครูเสาวนีย์ได้ย้ายไปอยู่ที่กรุงเทพฯ โฟกัส หรือ กฤตติณ ก็ย้ายโรงเรียนไปอยู่ที่โนนสภาราม”
ผู้ปกครอง: “ต่อมาสัก 2 ปี คุณครูเสาวนีย์ คงสม ก็ย้ายมาที่โนนสภาราม ก็มาเจอกับโฟกัสอีกครั้งหนึ่ง คุณครูก็ดูแลโฟกัสมาตลอด รักเหมือนลูกหลาน อบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี จนกระทั่งกฤตติณเรียนจบชั้นไหนลูก”น้องโฟกัส: “โนนสภาราม… น่าจะ ม.3”
ผู้ปกครอง: “ม.3 ใช่มั้ย ม.3 ก็เป็นชั้นสูงสุดของโนนสภาราม ทีนี้ต้องจากกันอีกครั้งหนึ่ง กฤตติณก็ไปสมัครเรียน… ก่อนจะไปต่อ…”
น้องโฟกัส: “เทคโนโลยีไทย-เยอรมัน”
ผู้ปกครอง: “อ่า ไทย-เยอรมัน จนจบชั้น…”
น้องโฟกัส: “ปวส. วิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ… แล้วก็เรียนอิเล็กทรอนิกส์ควบคู่ไปด้วย”
ผู้ปกครอง: “จนจบการศึกษาเมื่อปี 2564 และขณะนี้ กฤตติณ กาญขยัน กำลังจะไปสมัครงานที่สาธารณสุขจังหวัดค่ะ”
ผู้ปกครอง: “คุณครูเสาวนีย์ คงสม เนี่ย เป็นคุณครูที่น่ารักมาก และใส่ใจกับเด็กนักเรียนพิเศษทุกคน ติดตามผลการเรียนมาโดยตลอด เป็นที่เคารพนับถือของผู้ปกครองนะคะ แม้นว่าลูกหลานที่จะจบไปแล้วเนี่ย แต่ความผูกพันของเราก็ยังเหมือนเดิมค่ะ”
ผู้ปกครอง: “กฤตติณ ได้เรียนหนังสือกับครูกิ๊บมั้ยครับ”
กฤตติณ: “ได้เรียน”
ผู้ปกครอง: “ชั้นไหนบ้าง… อนุบาลถึงไหนลูก ป.5”
กฤตติณ: “ป.5”
ผู้ปกครอง: “อ่า แล้วเป็นไงเรียนกับครูกิ๊บแล้วเป็นไงครับ ครูกิ๊บสนใจดีมั้ยลูก”
กฤตติณ: “สนใจดี… บอกให้หมดว่าเขาพยายามดูแลเรา”
ผู้ปกครอง: “เขาพยายามดูแลหนู อย่างดีที่สุด… แล้วตอนไปอยู่โนนสพานรามเป็นยังไงบ้าง เจอครูกิ๊บดีใจมั้ย”
กฤตติณ: “ตอนได้เจอเขา ก็รู้สึกดี”
ผู้ปกครอง: “รู้สึกดี”
กฤตติณ: “การดูแลคนคนนึงให้มันดีได้ มันจะเป็นเรื่องยาก”
ผู้ปกครอง: “การดูแลเด็กคนนึงให้เป็นคนดีได้เป็นเรื่องยากอยู่ โดยเฉพาะหนูใช่มั้ย”
กฤตติณ: “ใช่”
ผู้ปกครอง: “หนูเป็นเด็กดื้อ คุณครูก็จะคอยสอน… ให้เรียนหนังสือ… แล้วเสร็จแล้ว หนูมีความรู้สึกยังไงกับคุณครู”
กฤตติณ: “ก็มีแต่ความรัก… รู้ว่าความรักมันผูกพันมานาน”
ผู้ปกครอง: “ความรักและก็ความผูกพันมีมานานเลย อืม”
กฤตติณ: “ไม่รู้จะพูดอะไรให้ฟังยังไง… บอกไม่หมด”
ผู้ปกครอง: “บอกความรู้สึกไม่หมดเลย… ทุกวันนี้มีการเปลี่ยนแปลงเป็นยังไง ดีขึ้น?”
กฤตติณ: “มันดีขึ้น”
ผู้ปกครอง: “มีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น… วันนี้ที่จริงอยากจะไปหาครูกิ๊บแล้วใช่มั้ย แต่ว่าติดสมัครงาน เลยไปไม่ได้ ก็ฝากความรักและคิดถึงไป”
กฤตติณ: “หนูก็ยังรักครูอยู่นะ”
ผู้ปกครอง: “เฮ้ย มองหน้าสิ บอกสิว่ามีความรู้สึกยังไง พูดดังๆ”
กฤตติณ: “ก็ยังรักครูอยู่”
ผู้ปกครอง: “ยังรักคุณครูอยู่ พูดดังๆ ต้องพูดให้เยอะๆ หน่อย วันนี้อาย…”
กฤตติณ: “อารมณ์มันหลากหลายเลย… อยู่หน้ากล้องก็เป็นอย่างงี้แหละ”
ผู้ปกครอง: “โอเค จ้ะ”
